انسانها چه می خواهند و خدا چه می خواهد اگر بین خواست انسان و خواست خدا اختلاف بوجود آمد ارادة كدام یك از آنها غلبه می کند و به كرسی می نشیند؟ آنچه مسلم است این است كه انسان نمی تواند بر خدای خود غالب شود همه جا مشیت انسان محكوم مشیت و ارادة خداوند متعال است. انسان در صورتی می تواند در راه اطاعت باشد كه خدا آن اطاعت را بخواهد و در صورتی می تواند در راه معصیت خدا باشد كه خدا آن معصیت را بخواهد. ممكن نیست كه یك حادثة طبیعی و یا انسانی بوجود آید مگر آنكه خدا آن حادثه را خواسته باشد. لا یقَعُ شَیئٌ فی اَلْاَرْضِ وَ لا فی السَّماءِ اِلّا بِمَشیهِ اللهِ. هر چه در زمین و آسمان واقع میشود به مشیت خدا واقع می شود. كارهای خیر انسان طبق اراده و مشیت خدا واقع می شود و كارهای شرّ انسان طبق مشیت خدا واقع می شود. بدون اینكه ارادة خدا دخالت داشته باشد. برای اینكه خداوند برای انجام كارهای خیر به انسان كمك می كند و به انسان توفیق می دهد تا بتواند كار خیر خود را انجام دهد. از این توفیق و كمك، تعبیر به اراده می شود. اما برای انجام كارهای بد كمك نمی کند و توفیق نمی دهد، لیكن انسان را در راه عمل بد خودش آزاد می گذارد تا به دنبال عمل شرّ خود برود و آنچه می خواهد انجام دهد. از آزاد گذاشتن در راه شرّ و مانع نتراشیدن سر راه اعمال بد تعبیر به مشیت می شود. یعنی خدا كفر و گناه ما را می خواهد ولیكن در راه كفر، به ما كمك نمی کند ولی ایمان و تقوای ما را می خواهد و برای وصول به درجات ایمان و تقوی ما را كمك می کند، برای همین معنی میفرماید ما اَصابَكَ مِنْ حَسَنَهٍ فَمِنَ اللهِ وَ ما اَصابَكَ مِنْ سَیئَهٍ فَمِنْ نَفْسِكَ هر چه از خوبی ها كه به تو می رسد خدا كمك می کند و خدا تو را توفیق و یاری میدهد ولیكن هر چه از بدی ها كه به تو می رسد خدا كمك نمی کند بلكه نفس تو است كه منشأ یك چنین كارهای بدی می شود. پس خوبی ها به مشیت و كمك خدا پیدا میشود ولی در ایجاد بدی ها كمكی از جانب خدا نیست فقط انسان را به خود وا گذار می کند. (تفسیر سوره قدر)