چقدر زیاد انسان هائی هستند كه چندین صفحه دعا می خوانند و چیزی از خدا نمیخواهند زیرا احتیاج خود را به خدا و عظمت خدا را در ارتباط با خود كشف نكردهاند. نمی دانند كه چگونه وابسته و متصل به خدا هستند كه اگر خدا در یك آن آنها را از لطف و عنایت خود محروم كند، در اسفل السافلین قرار می گیرند. نظر به این كه یك چنین احتیاج و وابستگی را بین خود و خدا احساس نمی كنند روی ایمان و عقیده دعاها را می خوانند ولیكن چنان می خوانند كه گویی از خداوند متعال خواهش و تمنائی ندارند. انسان ها هر چه بیشتر معرفت به خدا وخودشان پیدا كنند بیشترخود را نیازمند به خدا می دانند. درست احتیاج انسان به اراده خداوند متعال مانند ارتباط و احتیاج چراغ برق و یا وسائل برقی به نیروی برق است و از این هم شدیدتر مشاهده می كنید كه در یك هزارم ثانیه نیروی برق قطع می شود و چراغ ها ارزش خود را از دست می دهند و ذرهای روشنائی ندارند. و باز در یك هزارم ثانیه نیروی برق وارد می شود چراغ ها روشن می شوند و ارزش خود را پیدا می كنند. احتیاج و ارتباط انسان ها به خداوند متعال از این هم شدیدتر است. چه خوب می گوید شاعر عارف، اگر نازی كند از هم فرو ریزند قالب ها. یعنی در یك ثانیه اگر لطف خود را نرساند و مضایقه كند انسان ها متلاشی می شوند. زندگی آنها خاموش می شود. كسانی كه نیاز خود را به خدا به این كیفیت می بینند، ناله و تضرع آنها در خانه خدا خیلی شدید است. دائم خدا خدا می زنند و متوجه به خدا هستند. تمنای قلبی و واقعی دارند كه خدا فیض خود را ادامه بدهد. (شرح مناجات شعبانیه)